home
Speechs in the year
2003
2002
2001
2000
1999
1998
1997
1996
1995
1994
1993
1992
1991
1990
-->
   
Oleh/By		:	DATO' SERI DR. MAHATHIR BIN MOHAMAD 
Tempat/Venue 	:	DEWAN RAKYAT, KUALA LUMPUR 
Tarikh/Date 	: 	17/03/88 
Tajuk/Title  	:	 MEMBENTANGKAN RANG UNDANG-UNDANG 
			PERLEMBAGAAN (PINDAAN) 1988 




 Tuan Yang di-Pertua,
    Saya   mohon   mencadangkan  iaitu  Rang  Undang-Undang
bernama suatu Akta untuk  meminda  Perlembagaan  Persekutuan
dibacakan kali yang kedua sekarang.
Tuan Yang di-Pertua,
2.   Semenjak  beberapa  waktu  yang  lalu,  Kerajaan  telah
mendapati bahawa  beberapa  Perkara  di  dalam  Perlembagaan
menghalang  perjalanan  licin  jentera pentadbiran.   Selain
daripada itu, adalah didapati juga bahawa  beberapa  pindaan
perlu    dibuat   untuk   mengemaskini   dan   menyelaraskan
pentadbiran bagi meningkatkan  lagi  efisiensi  pentadbiran.
Oleh   yang   demikian,  Kerajaan  bercadang  untuk  meminda
beberapa Perkara di dalam Perlembagaan  Persekutuan  seperti
berikut:
PERKARA 5
_________
3.   Fasal   (4)   Perkara  5  memberi  perlindungan  kepada
orang-orang yang kena tangkap,  dengan  mensyaratkan  bahawa
mereka hendaklah dibawa ke hadapan majistret dalam tempoh 24
jam  dan  tidak  boleh  ditahan  selanjutnya tanpa kebenaran
majistret.  Menurut proviso kepada Fasal  itu,  perlindungan
ini  tidak  diberi  kepada  orang-orang  yang ditangkap atau
ditahan  di  bawah  undang-undang  mengenai  kediaman terhad
(restricted residence).
4.   Dari pengalaman dalam menguruskan  kes-kes  orang-orang
yang  memasuki  negara  ini secara haram, Kerajaan mendapati
bahawa  adalah  sukar  hendak  membawa  mereka  ke   hadapan
majistret  dalam  tempoh 24 jam sebagaimana disyaratkan oleh
Fasal (4) itu.  Oleh kerana mereka ini adalah rakyat  negara
asing,  banyak  perkara yang perlu diuruskan dalam memproses
kes mereka  sebelum  pihak  Kerajaan  dapat  bersedia  untuk
membawa   mereka   ke  hadapan  majistret.     Identiti  dan
latarbelakang mereka perlu disiasat dan  dipastikan  dahulu,
dan  juga sebab-sebab dan tujuan mereka masuk ke negara ini.
Kerapkali mereka datang beramai-ramai pada satu ketika.  Ini
semua menyebabkan pengendalian kes mereka terpaksa mengambil
masa.
5.   Kerajaan berpendapat bahawa orang-orang ini tidak dapat
diberi perlindungan yang begitu istimewa seperti yang diberi
oleh  Fasal  (4)  sekarang  ini.     Mereka  datang   dengan
tiba-tiba.    Pegawai-pegawai  kita tidak dapat maklumat dan
butiran  yang  cukup  untuk  membolehkan  mereka  dibawa  ke
hadapan majistret dalam tempoh 24 jam.
6.   Fasal  2  Rang  Undang-Undang  ini  mencadangkan supaya
dimasukkan  dua  lagi  proviso  tambahan  kepada  Fasal  (4)
Perkara  5.    Atas  sebab-sebab  yang  saya  nyatakan tadi,
proviso tambahan pertama bertujuan mengubahsuai syarat Fasal
(4) itu supaya, dalam hal orang-orang yang bukan warganegara
yang ditangkap di bawah undang-undang  mengenai  imigeresen,
tempoh untuk membawa mereka ke hadapan majistret ialah empat
belas hari dan bukan 24 jam.
7.   Oleh  kerana  Fasal  (4)  mensyaratkan orang-orang yang
kena tangkap dibawa ke hadapan majistret,  maka  orang-orang
yang  ditangkap  kerana  kesalahan-kesalahan di bawah bidang
kuasa  mahkamah  Syariah  kenalah  juga  dibawa  ke  hadapan
majistret.    Keperluan ini adalah tidak sesuai bagi kes-kes
yang  bakal  dihadapkan  ke  mahkamah  Syariah,   dan   akan
menjejaskan kelicinan pengurusan kes-kes seperti itu.
8.   Oleh  sebab itu, adalah perlu diadakan proviso tambahan
kedua  di  bawah  Fasal  2  Rang  Undang-Undang  ini,   yang
bermaksud   bahawa,  untuk  mematuhi  Fasal  (4)  dalam  hal
orang-orang  yang  ditangkap  kerana  kesalahan  yang  boleh
dibicarakan  oleh mahkamah Syariah, mereka boleh juga dibawa
ke hadapan  hakim  mahkamah  Syariah  dan  penahanan  mereka
selanjutnya  bolehlah  juga  dibenarkan  oleh hakim mahkamah
Syariah.    Ingin  saya  menjelaskan  bahawa  ini   tidaklah
bermakna  orang-orang  itu  tidak  boleh  dibawa  ke hadapan
majistret.   Sekiranya didapati  sukar  membawa  orang-orang
yang  ditangkap ke hadapan hakim Mahkamah Syariah di sesuatu
tempat kerana tidak ada hakim  Mahkamah  Syariah,  misalnya,
orang-orang itu masih boleh dibawa ke hadapan majistret.
PERKARA 83
__________
9.   Perkara  83  memberi  kuasa kepada Kerajaan Persekutuan
untuk meminta Kerajaan Negeri memberikan  kepadanya  apa-apa
tanah  dalam  Negeri  yang  berkenaan yang dikehendaki untuk
maksud-maksud  persekutuan,  dan  mewajibkan  Negeri   untuk
memberikan tanah yang diminta itu.  Hak Kerajaan Persekutuan
dan kewajipan Kerajaan Negeri di bawah Perkara 83 berbangkit
hanya   apabila   tanah   diperlukan   bagi   'maksud-maksud
persekutuan'.
10.  Ada kemungkinan akan  timbul  keadaan-keadaan  di  mana
akan  menguntungkan  kedua-dua  Kerajaan Negeri dan Kerajaan
Persekutuan sekiranya Kerajaan Negeri boleh memberikan tanah
kepada  Kerajaan  Persekutuan,   atas   syarat-syarat   yang
dipersetujui   di  antara  mereka,  tanpa  tertakluk  kepada
formaliti membuat permintaan di bawah  Perkara  83  walaupun
tanah  itu  mungkin  tidak  diperlukan  pada  masa itu untuk
maksud-maksud persekutuan.    Perkiraan  seperti  ini  tidak
diperuntukkan dengan nyata dalam Perkara 83 itu.
11.  Fasal  3  Rang  Undang-Undang  ini  mencadangkan supaya
Perkara 83 itu dipinda dengan memasukkan Fasal baru (8) yang
menjelaskan  bahawa  Kerajaan  Negeri  boleh  memberi  tanah
kepada   Kerajaan   Persekutuan,   atas  syarat-syarat  yang
dipersetujui bersama,  tanpa  Kerajaan  Persekutuan  membuat
permintaan formal atas kuasanya di bawah Perkara itu.
PERKARA 84
__________
12.  Perkara  ini  memperkatakan  tentang keadaannya apabila
tanah yang terletakhak pada Persekutuan atau pihak  berkuasa
awam tidak lagi dikehendaki untuk maksud-maksud persekutuan.
Dalam  keadaan  begini,  tanah  itu mestilah berbalik kepada
Negeri, dengan syarat  Kerajaan  Negeri  bersetuju  membayar
kepada  Persekutuan  amaun-amaun  yang  ditetapkan  di dalam
Fasal (1) Perkara itu.  Jika Kerajaan Negeri tidak bersetuju
membuat bayaran, maka tanah itu tidak akan  berbalik  kepada
Negeri,  dan  Kerajaan  Persekutuan atau pihak berkuasa awam
akan bebas menjual tanah itu.
13.  Pelaksanaan  dasar  penswastaan  Kerajaan   Persekutuan
mungkin   melibatkan   tanah-tanah   yang   dipegang   untuk
maksud-maksud persekutuan  oleh  Kerajaan  Persekutuan  atau
pihak  berkuasa  awam  diuruskan  dengan  cara  yang mungkin
menimbulkan anggapan bahawa tanah-tanah itu  telah  terhenti
diperlukan  untuk maksud-maksud persekutuan.  Syarat Perkara
84 bahawa tanah yang tidak  diperlukan  untuk  maksud-maksud
persekutuan  mestilah  berbalik  kepada Negeri akan menyekat
atau  menyulitkan  pelaksanaan  dasar  penswastaan  Kerajaan
Persekutuan.
14.  Fasal  4  Rang  Undang-Undang  ini  mencadangkan supaya
Perkara 84 itu dimansuhkan untuk menghapuskan  tanggungjawab
Kerajaan  Persekutuan untuk menawarkan balik kepada Kerajaan
Negeri  tanah-tanah  yang  tidak   lagi   diperlukan   untuk
maksud-maksud  persekutuan, supaya Kerajaan Persekutuan atau
pihak berkuasa  awam  yang  berkenaan  akan  kekal  memiliki
tanah-tanah  itu,  walaupun  ia  tidak lagi diperlukan untuk
maksud-maksud persekutuan.
PERKARA 85
__________
15.  Perkara 85 mengawal tanah-tanah yang  dirizabkan  untuk
maksud-maksud  persekutuan.  Jika tanah-tanah itu tidak lagi
diperlukan   untuk   maksud-maksud   persekutuan,   Kerajaan
Persekutuan  diwajib  melepaskannya balik kepada Negeri jika
Negeri membayar kepada Persekutuan pampasan yang  ditetapkan
dalam  Fasal  (1)  Perkara itu.   Jika Kerajaan Negeri tidak
bersetuju  menerima  tawaran  yang  dibuat   oleh   Kerajaan
Persekutuan  itu,  Kerajaan  Negeri  diwajib,  jika diminta,
memberikan tanah  itu  kepada  Kerajaan  Persekutuan  secara
kekal  tanpa had tentang kegunaannya, dengan syarat Kerajaan
Persekutuan membayar premium dan sebagainya, dan selepas itu
Kerajaan Persekutuan bebas melupuskan tanah itu.
16.  Tanah-tanah   rizab   mungkin   terlibat   juga   dalam
pelaksanaan  dasar  penswastaan Kerajaan Persekutuan.  Dalam
melaksanakan  dasar  itu,  tanah-tanah  rizab  mungkin  akan
diuruskan  dengan cara yang akan dianggap bahawa tanah-tanah
itu tidak lagi diperlukan untuk maksud-maksud persekutuan.
17.  Syarat yang dikenakan oleh Perkara 85 bahawa tanah  itu
hendaklah  ditawarkan  balik  kepada  Kerajaan  Negeri  akan
menyekat atau menyulitkan pelaksanaan dasar penswastaan.
18.  Fasal 5  Rang  Undang-Undang  ini  mencadangkan  supaya
Perkara  85  itu digantikan dengan Perkara 85 yang baru.  Di
bawah  peruntukan  baru  itu,  Kerajaan  Persekutuan  berhak
meminta  Kerajaan  Negeri  supaya  memberi milik tanah-tanah
rizab persekutuan kepada Kerajaan Persekutuan, dengan syarat
Kerajaan Persekutuan membayar nilai pasaran bagi tanah-tanah
itu, setelah ditolak nilai  pasaran  bagi  apa-apa  pemajuan
yang   dibuat   semasa   tanah-tanah   itu  digunakan  untuk
maksud-maksud persekutuan, dan  juga  apa-apa  bayaran  yang
telah  dibuat  oleh  Kerajaan Persekutuan pada mulanya untuk
membolehkan Kerajaan Negeri mengambil balik tanah-tanah  itu
untuk  dirizabkan.    Di  bawah  Perkara  85  yang  baru itu
Kerajaan  Persekutuan  tidak  lagi  berkewajipan  melepaskan
kepada  Negeri  tanah-tanah rizab yang tidak lagi diperlukan
untuk maksud-maksud persekutuan,  tetapi  ia  boleh  berbuat
demikian   di  bawah  Fasal  (3),  asalkan  Kerajaan  Negeri
membayar balik nilai pasaran bagi pemajuan-pemajuan dan  kos
pengambilan balik tanah sebagaimana yang tersebut tadi.
19.  Tentang   tanah-tanah   yang   terus  dirizabkan  untuk
maksud-maksud persekutuan, Fasal (4) dalam Perkara  85  yang
baru itu memberi kuasa yang luas kepada Kerajaan Persekutuan
terhadap   penggunaannya.      Kerajaan   Persekutuan  boleh
memberikan kepada mana-mana  orang,  hak  untuk  menggunakan
tanah   itu   bagi   maksud-maksud   persekutuan  atau  bagi
maksud-maksud sampingan, dan jika Kerajaan Persekutuan tidak
dapat menggunakan  tanah  itu  buat  sementara  waktu  untuk
maksud   persekutuan,  Kerajaan  Persekutuan  boleh  memberi
kepada  mana-mana  orang,  hak  untuk  menggunakannya   bagi
apa-apa  maksud  selain  daripada  maksud  persekutuan, bagi
tempoh dan dengan syarat-syarat sebagaimana yang  ditetapkan
oleh Kerajaan Persekutuan.
PERKARA 86
__________
20.  Perkara   86   mengawal   pelupusan   tanah-tanah  yang
terletakhak pada Kerajaan Persekutuan.  Kerajaan Persekutuan
tidak  boleh  melupuskan  tanah-tanah  itu   kecuali   untuk
maksud-maksud persekutuan.  Selain daripada itu, jika hendak
dilupuskan  kepada orang lain selain daripada pihak berkuasa
awam, pelupusan itu hendaklah dibuat di bawah  undang-undang
persekutuan  atau  atas  perintah Yang di-Pertuan Agong yang
diluluskan oleh Parlimen.  Sesuatu pihak berkuasa awam  atau
mana-mana   orang  yang  memegang  tanah  daripada  Kerajaan
Persekutuan  untuk  maksud-maksud  persekutuan  tidak  boleh
melupuskan  tanah  itu  seterusnya kepada pihak lain kecuali
kepada Kerajaan Persekutuan.
21.  Kawalan  yang  dikenakan  oleh  Perkara  86  itu   akan
menyulitkan  pelaksanaan rancangan-rancangan pembangunan dan
ekonomi   Kerajaan    Persekutuan,    khususnya    rancangan
penswastaan,  yang  akan  melibatkan  pelupusan  tanah-tanah
kepada pihak-pihak lain selain daripada pihak berkuasa awam,
yang  mungkin  pula  akan  mengakibatkan   tanah-tanah   itu
digunakan   bagi   maksud-maksud  yang  bukan  maksud-maksud
persekutuan, sedangkan tanah-tanah itu tidak dirancang  akan
berbalik kepada Kerajaan Persekutuan.
22.  Fasal  6  Rang  Undang-Undang  ini  mencadangkan supaya
Perkara 86 yang ada sekarang digantikan  dengan  Perkara  86
yang  baru.    Peruntukan  baru itu memberi kebebasan kepada
Kerajaan   Persekutuan   melupuskan   apa-apa   tanah   yang
terletakhak  padanya kepada mana-mana orang sebagaimana yang
ia fikirkan patut.
PERKARA 118A
____________
23.  Perkara 118A menyatakan bahawa  sesuatu  aduan  tentang
tidak  adanya  dibuat  pemilihan  ke  Dewan Rakyat hendaklah
dianggap sebagai petisyen pilihanraya, dan  Mahkamah  Tinggi
boleh   membuat  perintah  untuk  memaksa  supaya  pemilihan
dibuat.    Perkara  itu  juga  menyatakan  bahawa  kegagalan
membuat  pemilihan dalam tempoh yang dinyatakan oleh Perkara
54 dan 55 tidak boleh dijadikan alasan untuk mengisytiharkan
bahawa seseorang ahli itu telah  tidak  dipilih  sewajarnya.
Fasal  7  Rang Undang-Undang ini mencadangkan supaya Perkara
118A itu dipinda supaya ianya terpakai juga  bagi  pemilihan
ke Dewan Undangan Negeri.
PERKARA 121
___________
24.  Perkara 121 meletakhak kuasa kehakiman Persekutuan pada
Mahkamah  Tinggi  dan  mahkamah-mahkamah  rendah.    Ia juga
meletakhak bidangkuasa tertentu pada Mahkamah Agung.
25.  Fasal 8  Rang  Undang-Undang  ini  mencadangkan  supaya
Perkara  121  dipinda dengan menghapuskan peruntukan tentang
meletakhak kuasa-kuasa kehakiman pada mahkamah-mahkamah  dan
dengan  memasukkan ke dalam Fasal (1) Perkara itu peruntukan
yang menyatakan bahawa Mahkamah Tinggi dan mahkamah-mahkamah
rendah  hendaklah  mempunyai  bidangkuasa  dan   kuasa-kuasa
sebagaimana  yang  diberi  oleh  atau di bawah undang-undang
persekutuan.   Dengan  ini,  Perkara  itu  tidak  lagi  akan
memberi    penekanan   pada   meletakhak   kuasa   kehakiman
persekutuan  pada  mahkamah-mahkamah   tetapi   akan   hanya
memperkatakan  tentang  jenis-jenis mahkamah dan bidangkuasa
serta kuasa-kuasanya.
26.  Pindaan  ini  adalah  perlu  untuk   menjelaskan   lagi
kedudukan  mahkamah-mahkamah.   Pada masa ini, dengan adanya
peruntukan tentang meletakhak  kuasa  kehakiman  Persekutuan
itu,  batasan  antara  bidang kehakiman dan bidang eksekutif
atau perundangan adalah samar-samar.   Dengan  pindaan  ini,
Kerajaan berharap akan dapat menggariskan batasan itu dengan
jelasnya.    Ini  adalah  penting  supaya  pihak  eksekutif,
perundangan dan  kehakiman  dapat  menunaikan  tanggungjawab
masing-masing tanpa mengganggu atau diganggu oleh pihak yang
lain.    Kebelakangan  ini telah terdapat tanda-tanda bahawa
perkara-perkara  yang  disangka   adalah   kuasa   eksekutif
semata-mata telah dianggap sebagai boleh disentuh oleh pihak
kehakiman.  Jika bidang tugas satu pihak dapat diganggu oleh
pihak  lain,  pentadbiran  negara  akan  terancam  dan  akan
menjadi lemah, dan pentadbiran yang lemah tidak  akan  dapat
menjamin kestabilan dan kesejahteraan dalam sesuatu negara.
Tuan Yang di-Pertua,
27.  Pindaan  ini  diperlukan  kerana  rakyat  dan  penduduk
negara ini dan juga Kerajaan perlu mengetahui  dengan  jelas
apakah  yang  salah  dan  apakah  yang tidak salah dari segi
undang-undang  negara.    Untuk  ini,  adalah  perlu   kuasa
eksekutif,  kuasa perundangan dan kuasa kehakiman ditentukan
dengan jelas.
28.  Amatlah sukar bagi sesiapa juga membuat sesuatu jika ia
tidak tahu sama ada perbuatannya itu salah atau tidak  salah
kerana   undang-undang   yang  bertulis  boleh  diketepikan.
Mungkin ia bertindak kerana  ia  berfikir  apa  yang  dibuat
olehnya  tidak  melanggar  apa-apa undang-undang.   Alangkah
malang  baginya  jika  tiba-tiba  ia  didakwa  dan  mahkamah
memutuskan   kesnya  mengikut  budi  bicara  mahkamah  tanpa
mengambilkira undang-undang yang sedia ada.  Mahkamah  boleh
membuat keputusan ini dengan membuat bandingan dengan kes di
negara-negara   lain   yang  tidak  diketahui  umum,  bahkan
kadang-kadang tidak pun diketahui  oleh  peguam-peguam  yang
mungkin  memberi  nasihat  kepada pihak yang didakwa.  Sebab
itu, biasa terjadi di mana mahkamah membuat  keputusan  yang
berlainan  terhadap  dua  kes  yang  sama  latarbelakangnya.
Sebab itu juga kes yang  dahulu  tidak  pernah  disoal  oleh
mahkamah kerana mematuhi peruntukan undang-undang, tiba-tiba
disoal  dan  didapati  salah berasaskan Natural Justice atau
Judicial Review yang tidak bertulis.
29.  Penggunaan British Common Law secara tidak terhad tanpa
mengambilkira kebudayaan dan peradaban yang berlainan antara
Britain dan Malaysia, penggunaan  hak  mahkamah  yang  tidak
bertulis   seperti  Judicial  Review,  Natural  Justice  dan
lain-lain  menjadikan  undang-undang  yang  bertulis   tidak
berguna  lagi dan orang awam serta Kerajaan tidak lagi boleh
berpandukan kepada undang-undang apabila bertindak.
30.  Di Britain, Tuan  Yang  di-Pertua,  Parlimen  mempunyai
kuasa  yang  tertinggi  sekali.   Perlembagaan Britain tidak
bertulis dan tidak berkuasa lebih  dari  Parlimen.    Dengan
itu, Parlimen dapat membuat keputusan yang muktamad mengenai
sesuatu.    Pihak  lain perlulah menerima keputusan Parlimen
dan  tidak  membuat  interpretasi  yang  berlainan  daripada
Parlimen.
31.  Di  Malaysia,  kita  bersetuju  menjadikan Perlembagaan
yang  bertulis  sebagai  sumber  undang-undang   dan   kuasa
tertinggi  sekali.   Tetapi interpretasi semua undang-undang
dan perlembagaan kita diserahkan kepada mahkamah tanpa  had.
Ini  bermakna  bahawa  sebenarnya Perlembagaan yang bertulis
tertakluk kepada budi-bicara  kehakiman  yang  kadang-kadang
bertukar-tukar  dan  berbeza  antara satu hakim dengan hakim
yang  lain.    Ini  telah  berlaku  dalam  kes  bidang-kuasa
Kerajaan   dan   hak   menteri   berkenaan   mengenai   soal
keselamatan.
32.  Dengan kuasa membuat interpretasi ini,  mahkamah  boleh
dan  telahpun  membuat  interpretasi yang lari jauh daripada
maksud  dan  semangat  sesuatu  undang-undang  itu  digubal.
Mahkamah    telah    membuat    keputusan    bahawa    dalam
menguatkuasakan undang-undang, mereka tidak  terikat  dengan
tujuan  dan  maksud undang-undang itu digubal oleh Parlimen.
Mereka membuat dasar sendiri  bahawa  mereka  hanya  terikat
dengan  interpretasi mereka terhadap ayat-ayat yang didapati
dalam  undang-undang.    Dengan  itu,   segala   keterangan,
penjelasan dan perbahasan semasa undang-undang digubal dalam
Dewan  Rakyat  dan  Dewan  Negara  menjadi  sia-sia  sahaja.
Perbahasan kita di  Dewan  yang  mulia  ini  tidak  mencapai
apa-apa faedah.
33.  Walaupun  Mahkamah  berkata mereka hanya terikat kepada
susunan  ayat  dalam  undang-undang,  tetapi  dalam  kes-kes
tertentu,  mereka membelakangkan undang-undang bertulis sama
sekali.   Biasa terjadi di mana  undang-undang  yang  begitu
jelas  sehingga  tidak ada sesiapapun yang boleh keliru atau
membuat tafsiran yang  berbeza,  tetapi  ada  mahkamah  yang
masih juga membuat tafsiran yang berlainan atau mengenepikan
sama sekali undang-undang berkenaan.
34.  Ada  mahkamah  yang  membelakangkan  undang-undang yang
bertulis kerana  lebih  mengutamakan  keputusan  kes-kes  di
Britain  dan  di  lain-lain negara.   Sekali lagi saya ingin
menarik perhatian bahawa Malaysia bukan Britain.  Kebudayaan
dan tamadun  British  dan  lain-lain  negara  barat  berbeza
dengan  ketaranya daripada kebudayaan dan tamadun masyarakat
berbilang kaum dan berbilang agama di Malaysia.
35.  Sebagai contoh, orang-orang Eropah dan Amerika sekarang
menerima kesedudukan dan perkahwinan secara de facto  antara
lelaki dengan lelaki dan perempuan dengan perempuan.  Mereka
juga mengiktiraf berkesedudukan sebagai perkahwinan sehingga
jika  mereka  berpisah  ini dianggap sebagai 'bercerai', dan
mahkamah boleh  menetapkan  'palimony'  atau  saraan  kepada
isteri  atau  suami pura-pura dalam perkahwinan ini.  Apakah
ada persamaan antara kebudayaan ganjil ini dengan kebudayaan
di Malaysia?  Apakah nilai-nilai seperti ini secucuk  dengan
agama  yang kita anuti?  Apakah perlunya kita mengikut nilai
hidup mereka  atau  tafsiran  dan  konsep  mereka  berkenaan
dengan   kebebasan  individu  membuat  sesuka  hati  mereka?
Apakah hanya tafsiran dan logik  mereka  sahaja  yang  betul
sehingga  kita  patut membelakangkan undang-undang yang kita
buat  dengan  proses  yang  panjang  dan   perbahasan   yang
mendalam?     Apakah  Natural  Justice  mereka  lebih  utama
daripada undang-undang kita?
36.  Apakah  dianya  Natural  Justice   ini?   Apakah   yang
'natural' sangat berkenaan dengan keadilan yang dilaksanakan
oleh  mahkamah  Barat.    Pada  satu  ketika  dahulu  mereka
mengenakan  hukuman  gantung  kepada  seseorang yang mencuri
kambing.   Sekarang, orang  yang  membunuh  berpuluh  orang,
pengganas  atau  terrorist  yang  ganas yang membunuh dengan
sesuka hati pun tidak dikenakan hukuman mati.   Maka  dengan
itu,  ramai  yang  dahulu  takut  membunuh,  sekarang berani
membunuh dengan sewenang-wenangnya.   Jika terdapat  sepucuk
senapang,  ada  mereka  yang  dengan  gembira, menembak mati
orang yang  berjalan  di  jalan  atau  melintas  di  hadapan
mereka.   Apa yang hendak ditakutkan?  Hukuman yang terberat
sekali ialah hukuman penjara seumur hidup.    Itu  pun  jika
baik  kelakuan,  mereka  boleh dibebaskan selepas di penjara
beberapa  tahun  sahaja.    Selepas  dibebaskan,  ada   yang
membunuh  lagi.    Apakah  ini  satu  jenis Natural Justice?
Apakah yang begitu natural dengan simpati  yang  ditunjukkan
kepada   pembunuh   tetapi  tidak  ditunjukkan  kepada  yang
dibunuh?
37.  Apakah ini yang menjadikan Natural Justice  lebih  baik
daripada undang-undang kita sehingga kita mesti mengikutnya?
Apakah  kebebasan yang terlampau yang diberikan kepada orang
barat mesti diberikan juga kepada kita?  Apakah nyawa  orang
yang  dibunuh  tidak  bernilai  tetapi nyawa pembunuh begitu
'sacred' sehingga ia tidak boleh dikenakan hukuman mati?
38.  Malaysia bukan Eropah, bukan Amerika.   Kita  mempunyai
kebudayaan  kita  sendiri,  nilai-nilai kita sendiri.   Kita
boleh meminjam apa yang dianggap  baik  dan  secocok  dengan
kita,  tetapi  kita  tidak  terikat dengan semua yang dibuat
atau dipercayai oleh mereka.  Kita terima  demokrasi  tetapi
kita tidak perlu terima semua yang mereka anggap demokratik.
Hak memiliki senjata api, umpamanya, bukanlah asas demokrasi
sehingga jika tidak dibenarkan, maka kita tidak demokratik.
39.  Dalam demokrasi kita, rakyat berkuasa.  Rakyat melantik
wakil  mereka  yang  ditugaskan untuk membentuk Kerajaan dan
membuat undang-undang.   Jika rakyat mahu  Kerajaan  disekat
sehingga   tidak  boleh  menggubal  undang-undang  tertentu,
rakyat akan menjatuhkan Kerajaan itu dan membahagi-bahagikan
perwakilan mereka antara parti-parti politik sehingga  tidak
akan terbentuk sebuah Kerajaan yang boleh melanggar kehendak
rakyat.    Jika  rakyat  memilih  untuk memberi kuasa kepada
sebuah parti sehingga parti itu boleh meminda  perlembagaan,
rakyat  boleh  memilih bilangan ahli yang mencukupi daripada
parti itu untuk berbuat demikian.   Seorang individu,  walau
apapun   jawatannya,   tidak  berhak  mengenepikan  kehendak
rakyat.  Satu golongan elit tidak berhak menghalang kehendak
rakyat kerana golongan elit ini memikirkan mereka lebih arif
daripada rakyat.
40.  Jika  pihak  lain  mengenepikan   hak   rakyat   dengan
melanggar  konsep  demokrasi kita, maka perbuatan itu adalah
tidak demokratik.   Sebab itu, undang-undang  yang  dibentuk
oleh   wakil   rakyat   mesti   dihormati.     Sesiapa  yang
membelakangkan  undang-undang  yang  dibuat  oleh   Kerajaan
pilihan rakyat, ianya mencabul demokrasi.  Justeru itu, kita
wakil rakyat dan rakyat amnya tidak boleh menerimanya.
41.  Namun  demikian,  sistem demokrasi kita memberi peluang
kepada pihak kehakiman  dan  pihak  perkhidmatan  awam  yang
kekal,  atau  permanent  civil  service, untuk menegur wakil
rakyat -- iaitu Kerajaan  --  dalam  urusan  harian  melalui
saluran-saluran   tertentu.    Kuasa  menegur  dan  mengawal
Kerajaan tidak  bermakna  anugerahan  kuasa  menidakkan  hak
rakyat  dan  wakil-wakil mereka.  Juga jika wakil rakyat dan
Kerajaan menyeleweng atau melakukan  jenayah,  mereka  boleh
dihukum sama seperti orang lain.  Sejarah menunjukkan bahawa
Kerajaan   mematuhi   keputusan  mahkamah  berkenaan  dengan
Menteri-Menteri  Kabinet.    Ada  yang  disingkir   daripada
Kabinet  kerana  menyalahi  undang-undang.   Tetapi mahkamah
juga perlu patuh kepada undang-undang.
42.  Untuk menentukan bahawa suatu imbangan  tercapai,  kita
memerlukan   kehakiman  dan  perkhidmatan  awam  yang  tidak
terlibat dengan parti politik.   Malangnya, pada  masa  yang
lampau  ini, kita mendapati beberapa anggota kehakiman sudah
terlibat dengan politik.  Mempunyai sikap  yang  ditakrifkan
sebagai  'fiercely independent' di kalangan beberapa anggota
kehakiman bermakna secara  tidak  langsung  mereka  terlibat
dengan    politik   pembangkang.       Sudah   tentu   untuk
memperlihatkan kebebasan mereka itu bersungguh-sungguh  atau
fierce,  mereka  akan  'bend  over  backwards' untuk memberi
keputusan yang memihak kepada pencabar Kerajaan.
43.  Kehakiman  sepatutnya   menumpukan   perhatian   kepada
keadilan dan tidak memihak kepada sesiapapun.  Apabila hakim
berasa  perlu  ia  membuktikan kebebasannya terlebih dahulu,
maka keadilan akan  mendapat  tempat  yang  kedua.    Dengan
perkataan  lain, keadilan tidak tercapai apabila hakim lebih
mengutamakan sikap  bebasnya  dari  Kerajaan.    Oleh  sebab
inilah, maka ada hakim-hakim yang semasa menjatuhkan hukuman
membuat kenyataan yang tidak berasas, seolah-olah melepaskan
geram.    Kenyataan-kenyataan  ini dibuat kerana kepercayaan
bahawa apa yang dikata oleh hakim tidak boleh ditegur.  Jika
dikritik, maka  hakim  boleh  mendakwa  di  bawah  'menghina
mahkamah'  atau  'contempt of court'.  Jika ada rayuan, maka
kes itu menjadi 'sub-judice' dan sekali  lagi  segala  komen
terhadap  kes  berkenaan  dianggap salah.   Dengan perkataan
lain, hakim boleh mencemuh seseorang kerana orang itu  tidak
berhak mempertahankan diri.
44.  Ini   dapat  dilihat  apabila  seorang  hakim  mendakwa
menteri mempunyai niat buruk atau 'mala fide'  kerana  tidak
menyiasat sama ada maklumat yang disampaikan oleh pegawainya
tepat  atau tidak.   Setiap orang menteri mempunyai berpuluh
pegawai yang ditugaskan dengan tugas-tugas tertentu.  Setiap
hari  menteri  menerima  berbagai-bagai   laporan   daripada
pegawai-pegawai   ini.    Jika  kerja-kerja  menteri  hendak
dijalankan, maka menteri terpaksa mempercayai maklumat  yang
disampaikan  oleh  pegawai  kepadanya.   Jika tidak, menteri
mestilah  memeriksa  dan  menyelidik  sendiri  setiap  butir
maklumat   yang  disampaikan  oleh  pegawainya,  sebelum  ia
membuat apa-apa keputusan.  Jika menteri terpaksa menyelidik
sendiri untuk menentukan  benar  atau  tidak  sesuatu  butir
maklumat,  maka  pegawai  tidaklah  diperlukan lagi.   Dalam
keadaan  yang  menteri  mempunyai  masa  yang  terhad  untuk
membuat  keputusan,  maka  penyelidikan  terhadap  kebenaran
tiap-tiap maklumat tidak  mungkin  dibuat.    Hanya  apabila
menteri  mensyakki maklumat yang disampaikan kepadanya tidak
tepat, baharulah ia  akan  mengarahkan  supaya  penyelidikan
dibuat  oleh  pegawai  yang lebih tinggi.  Jika laporan yang
disampaikan  kepadanya  adalah  dari  pegawai   yang   biasa
melaporkan  kepadanya di masa lepas dan biasanya laporan itu
tepat, tidak ada  sebab  kenapa  menteri  patut  mengesyakki
apa-apa.    Menteri  harus menerima laporan yang disampaikan
kepadanya.
45.  Memang ada kemungkinan bahawa di antara  beratus  butir
laporan yang diterima oleh menteri, terdapat satu yang tidak
tepat.    Hanya dengan kerana menteri tidak mengesyakki satu
butir maklumat  dan  tidak  menyelidik,  tidak  bermakna  ia
berniat buruk.
46.  Jika  kerana  satu butir maklumat tidak tepat, maka ini
bermakna menteri berniat buruk dan  dengan  itu  lima  butir
maklumat  yang  benar  diketepikan, maka keadilan tidak akan
tercapai.   Jika seorang dituduh  membunuh  enam  orang  dan
terdapat  tuduhan terhadap satu kes tidak benar, apakah yang
lima lagi yang mempunyai  bukti  yang  jelas  menjadi  tidak
benar?    Jika  inilah  asas pertimbangan kehakiman, maka di
mana  letaknya  keadilan?    Berasaskan  kepada  logik  ini,
mungkin tidak ada siapapun yang akan didapati bersalah.
47.  Hakim  bukanlah  seorang yang tidak boleh membuat salah
atau tidak boleh berniat buruk.  Dalam kes Carrian  di  Hong
Kong, seorang hakim, Justice Barker, telah membuat keputusan
yang  ganjil  dalam  pandangan seluruh dunia.  Keputusan ini
dikesan oleh akhbar dan juga Majlis Peguam atau Bar  Council
Hong  Kong.    Apabila  Hakim  Besar  Hong Kong disoal dalam
temuramah di televisyen, beliau enggan menjawab.  Nampaknya,
beliau juga tidak percaya hakim berkenaan membuat  keputusan
yang adil.
48.  Perkara yang menarik ialah orang awam dan Majlis Peguam
di  Hong  Kong  berani  membuat  teguran  terhadap keputusan
hakim.   Kata seorang QC yang  terkenal,  keputusan  Justice
Barker  adalah  'irrational  and bizarre' atau 'tidak siuman
dan pelek'.  Apakah tidak mungkin di Malaysia juga  terdapat
keputusan hakim yang irrational, bizarre dan mala fide?
49.  Setiap  kuasa  yang diberi mesti digunakan dengan penuh
tanggungjawab.  Janganlah kerana immunity yang diberi,  maka
kita melemparkan tohmahan dengan sewenang-wenangnya dan kita
membuat  sesuatu  sesuka hati kita.  Mengikut laporan akhbar
semalam, Justice Barker telah meletakkan jawatannya.
Tuan Yang di-Pertua,
50.  Saya membuat kenyataan ini kerana adalah  amat  penting
rakyat mempunyai kepercayaan kepada sistem kehakiman negara.
Jika  saya  tidak  menjelaskan tentang lemahnya asas hukuman
yang  dibuat  oleh  seseorang  hakim,   maka   rakyat   akan
tertanya-tanya   akan   tindakan  yang  telah  diambil  oleh
Kerajaan.  Mungkin kenyataan ini akan prejudice  kes  rayuan
Kerajaan.   Ini adalah risiko yang kita tidak dapat elakkan.
Hakikatnya ialah amalan sub-judice  dan  contempt  of  court
kadang-kadang    menghalang    hak    pihak   yang   dicemuh
mempertahankan  diri.     Seperti   juga   apa-apa   sistem,
baik-buruknya  bergantung  kepada orang yang menjalankannya.
Jika  orang   ini   menyalahgunakan   sistem   ini,   dengan
kepercayaan  bahawa  tiada  sesiapa  boleh  membuat  apa-apa
kepadanya, maka sistem ini akan membawa keburukan.
51.  Membuat  tuduhan  bahawa   menteri   bertindak   dengan
sewenang-wenangnya  atau  cavalier  dan mempunyai niat buruk
(mala fide) adalah perkara yang serius  yang  mencemar  nama
menteri.  Sudah tentu akhbar luar negeri akan gembira dengan
tuduhan  ini,  dan  sudah tentu imej negara terjejas.  Sudah
tentu parti pembangkang akan  gembira.    Soalnya,  benarkah
tuduhan  ini?    Oleh  kerana contempt of court, mulut pihak
yang dicemoh ditutup.   Bahkan  akhbar  tempatan  pun  tidak
dapat membuat apa-apa komen.  Apakah ini keadilan?
52.  Sebab  itu,  Tuan  Yang di-Pertua, kita perlu berpegang
kepada undang-undang yang jelas.  Kehakiman dipenuhi  dengan
manusia  biasa  yang  mempunyai  perasaan yang tidak berbeza
dengan manusia lain.  Jika mereka begitu bebas dan kebebasan
ini membawa  kepada  ketidakadilan,  maka  hasrat  kehakiman
tidak  akan  tercapai.    Oleh  itu,  adalah lebih adil kita
berpegang kepada undang-undang  yang  bertulis  yang  dibuat
mengikut  kehendak rakyat dalam sistem demokrasi berparlimen
ini.  Hakim perlulah menjelaskan di bawah undang-undang mana
yang  ia  membuat  hukuman.    Budi-bicara  hakim  hendaklah
tertakluk  kepada  undang-undang  negara melainkan tidak ada
undang-undang negara berkaitan dengan kes berkenaan.
Tuan Yang di-Pertua,
53.  Pada masa ini, terdapat lebih 300,000  kes  yang  belum
dibicarakan.    Bagi  mereka  yang  menunggu  keadilan dalam
kes-kes ini,  tidak  adanya  perbicaraan  bermakna  keadilan
tidak  ada  bagi mereka.   Mungkin ada di antara mereka yang
akan meninggal dunia sebelum  kes  mereka  didengar.    Jika
didengar sekalipun, mungkin butir-butir berkenaan dengan kes
mereka sudahpun dilupai oleh saksi-saksi dan pegawai-pegawai
yang  berkenaan.    Mungkin  pihak  yang  mendakwa  dan yang
didakwa sendiri pun sudah lupa.   Ramai  pula  yang  ditahan
dalam  penjara  reman  atau  remand prison sementara menanti
perbicaraan.   Baru-baru ini seorang  pengedar  dadah  telah
berada  dalam tahanan selama 8 tahun.  Jika ia bersalah, ini
tidak mengapa.   Tetapi  jika  akhirnya  ia  didapati  tidak
bersalah,  maka  teraniayalah  dia.    Walau apa pun dibuat,
tempoh beberapa tahun yang ia merengkok dalam penjara  tidak
dapat diganti.
54.  Justeru   itu,  amatlah  penting  bagi  kes-kes  mereka
didengar  dengan  segera.    Dan  ini  boleh   dibuat   jika
pelaksanaan  undang-undang bertulis diutamakan dalam kes-kes
yang dibicarakan.
Tuan Yang di-Pertua,
55.  Satu  perkara  yang   sering   menjadi   sungutan   dan
menimbulkan  rasa  tidak  puas  hati  di kalangan masyarakat
Islam di negara ini ialah keadaan di mana  mahkamah-mahkamah
sivil dapat mengubah atau membatalkan sesuatu keputusan yang
telah  dibuat  oleh  mahkamah  Syariah.    Misalnya,  pernah
berlaku keadaan di mana seseorang yang tidak puashati dengan
keputusan mahkamah  Syariah  tentang  penjagaan  kanak-kanak
telah membawa guaman itu ke Mahkamah Tinggi pula dan berjaya
mendapat keputusan yang berlainan.
56.  Kerajaan   berpendapat   bahawa   keadaan  seperti  itu
menjejaskan kewibawaan mahkamah Syariah dan pelaksanaan  dan
pentadbiran  Hukum  Syara'  di kalangan umat Islam di negara
ini.   Adalah sangat penting  menjamin  kewibawaan  mahkamah
Syariah oleh kerana sudah sewajarnya mahkamah Syariah diberi
kuasa  penuh  untuk  menentu  dan memutuskan perkara-perkara
yang  termasuk  dalam  bidangkuasanya,  apatah  lagi  kerana
perkara-perkara itu melibatkan Hukum Syara'.
57.  Oleh  yang  demikian,  adalah  dicadangkan  juga supaya
ditambah satu Fasal baru kepada Perkara 121 itu, iaitu Fasal
(1A),  yang  menjelaskan   bahawa   mahkamah-mahkamah   yang
tersebut  dalam  Perkara  itu  tidak  mempunyai  bidangkuasa
berkenaan dengan apa-apa  perkara  yang  terletak  di  bawah
bidangkuasa   mahkamah  Syariah.     Adalah  menjadi  hasrat
Kerajaan untuk mengadakan  Mahkamah  Tinggi  supaya  rujukan
boleh dibuat oleh pihak yang tidak berpuas hati.
PERKARA 142
___________
58.  Fasal   (2A)   dalam   Perkara  142  menetapkan  bahawa
pengerusi  sesuatu  Suruhanjaya  Perkhidmatan  tidak   layak
memegang  jawatan  jika  dia bergiat dalam urusan perniagaan
dan sebagainya.  Fasal 9 Rang  Undang-Undang  ini  bertujuan
meminda  Fasal  (2A)  itu  supaya timbalan pengerusi sesuatu
Suruhanjaya Perkhidmatan akan juga  tertakluk  kepada  Fasal
itu.
PERKARA 145
___________
59.  Fasal  (3) Perkara 145 memberi budibicara kepada Peguam
Negara untuk memulakan  prosiding  bagi  sesuatu  kesalahan.
Dalam   membuat   sesuatu   keputusan   semasa   menjalankan
budibicaranya,  Peguam  Negara   sewajarnyalah   berpandukan
kepada  kenyataan-kenyataan  yang dikemukakan kepadanya oleh
pihak penyiasat.    Mungkin  dari  kenyataan-kenyataan  yang
diterima,  dan  atas sebab-sebab tertentu, mungkin dari segi
keselamatan, kerumitan kes, dan lain-lain lagi, sesuatu  kes
itu  tidak  sesuai dibicarakan di mahkamah rendah di sesuatu
tempat tertentu.  Untuk kepentingan keadilan, untuk menjamin
agar  kedua-dua  pihak  mendapat  peluang  yang  sama  untuk
mengemukakan    kes   mereka   sewajarnya,   mungkin   perlu
memindahkan kes  yang  berkenaan  dari  mahkamah  rendah  ke
Mahkamah  Tinggi  tanpa  mengadakan  penyiasatan  awal  atau
'preliminary enquiry'.
60.  Memandangkan   keperluan   tersebut,   Parlimen   telah
mengkanunkan  Akta  Kanun  Prosedur  Jenayah  (Pindaan   dan
Perluasan)  1976  yang  menambahkan  kepada  Kanun  Prosedur
Jenayah satu seksyen baru, iaitu seksyen 418A.  Seksyen  itu
memberi  kuasa  kepada  Pendakwa Raya untuk meminta mahkamah
rendah  memindahkan  kes  yang  menunggu   penyelesaian   di
hadapannya ke Mahkamah Tinggi di tempat yang ditetapkan oleh
Pendakwa  Raya,  dan mahkamah rendah berkewajipan menghantar
kes  itu  ke  Mahkamah  Tinggi  yang  ditetapkan  itu  tanpa
mengadakan apa-apa penyiasatan awal.
61.  Beberapa  kes  telah  dipindahkan ke Mahkamah Tinggi di
bawah seksyen itu.   Dalam  tahun  1976  seksyen  itu  telah
dicabar dan Mahkamah Tinggi memutuskan seksyen itu tidak sah
kerana   bercanggah  dengan  Perlembagaan,  tetapi  Mahkamah
Persekutuan, setelah  mendengar  rayuan  terhadap  keputusan
itu,  telah  memutuskan seksyen itu adalah sah.  Dalam tahun
1987 seksyen itu dicabar lagi atas alasan-alasan lain  pula,
dan  kali  ini  Mahkamah Agung memutuskan bahawa seksyen itu
tidak  sah.    Semua  ini  jelas   menunjukkan   terdapatnya
ketidak-pastian tentang sahnya seksyen itu.
62.  Oleh   itu,   demi   untuk  membolehkan  Peguam  Negara
menjalankan  tugas-tugasnya  sebagai  Pendakwa  Raya  dengan
tegas,  adalah difikirkan perlu mengadakan peruntukan khusus
dalam Perlembagaan yang akan membolehkan peruntukan  seperti
seksyen 418A itu dibuat dalam undang-undang.
63.  Untuk  maksud  itu,  fasal  10  Rang  Undang-Undang ini
mencadangkan supaya dimasukkan ke dalam  Perkara  145  Fasal
baru (3A) yang membolehkan undang-undang persekutuan memberi
kuasa  kepada  Peguam Negara menentukan mahkamah-mahkamah di
mana  prosiding-prosiding  yang   Peguam   Negara   berkuasa
memulakan  akan diadakan atau kepada mana prosiding itu akan
dipindahkan.
PERKARA 158
___________
64.  Perkara  ini  membolehkan  perkiraan-perkiraan   dibuat
berkenaan    dengan    Kerajaan   Brunei   tentang   hal-hal
pentadbiran, perkhidmatan dan kuasa eksekutif.
65.  Oleh kerana perkiraan-perkiraan  itu  tidak  diperlukan
lagi  sekarang,  setelah  Negara  Brunei Darussalam mencapai
kemerdekaan,  adalah  dicadangkan  melalui  fasal  11   Rang
Undang-Undang ini supaya Perkara 158 itu dimansuhkan.
JADUAL KESEMBILAN
_________________
66.  Fasal  12  Rang  Undang-Undang  ini  bertujuan  membuat
beberapa  pindaan  kepada  Senarai-Senarai  Undangan   dalam
Jadual    Kesembilan    kepada   Perlembagaan   Persekutuan.
Pindaan-pindaan  itu  menyentuh  perkara-perkara  perumahan,
peninggalan purba dan sebagainya, dan kebudayaan dan sukan.
Perumahan
_________
67.  Tentang  perumahan, butiran 24 dalam Senarai I (Senarai
Persekutuan) menetapkan 'perumahan  persekutuan  dan  amanah
kemajuan' ('federal housing and improvement trusts') sebagai
perkara  Persekutuan.    Butiran  4(c)  Senarai  II (Senarai
Negeri) menetapkan sebagai  perkara  Negeri  'perumahan  dan
peruntukan-peruntukan  bagi  kemudahan  perumahan:    amanah
kemajuan'   ('housing    and    provisions    for    housing
accommodation: improvement trusts').
68.  Kerajaan  Persekutuan merancang untuk memainkan peranan
yang penting  dalam  melaksanakan  dasar  perumahan  negara.
Hasrat  untuk  menyediakan  perumahan bagi rakyat negara ini
yang memerlukan tempat tinggal tentu akan dapat  dicapai  ke
tahap    yang    lebih    tinggi    sekiranya    usaha-usaha
Kerajaan-Kerajaan Negeri ditampung dengan  penglibatan  yang
gigih di pihak Kerajaan Persekutuan.
69.  Untuk  memainkan  peranannya  dalam  usaha  ini  dengan
berkesan,  Kerajaan  Persekutuan  mungkin  perlu  mewujudkan
undang-undang    tertentu.        Tetapi    dengan   keadaan
butiran-butiran  dalam  Senarai   I   dan   II   sebagaimana
dinyatakan  tadi,  adalah  sukar  hendak  menentukan  apakah
batasan bidangkuasa  Persekutuan  dalam  perkara  perumahan.
Bahawasanya butiran 24 dalam Senarai I menggunakan perkataan
'federal'  tidak  dapat  membantu dalam soal ini oleh kerana
tentu sekali apa yang diusahakan oleh  Kerajaan  Persekutuan
itu adalah perumahan persekutuan.
70.  Adalah   dicadangkan   supaya   butiran  24  Senarai  I
dimansuhkan dan butiran 4(c) dalam  Senarai  II  dipindahkan
kepada  Senarai III (Senarai Bersama) dengan menjadi butiran
9C.   Dengan itu,  perkara  perumahan  dan  sebagainya  akan
menjadi  perkara  bersama  yang  tidak  ada  batasannya bagi
Kerajaan Persekutuan daripada segi Perlembagaan.
Peninggalan Purba Dan Sebagainya
________________________________
71.  Tentang peninggalan  purba  dan  sebagainya,  di  bawah
butiran  13(b)  Senarai  I  perkara  'perpustakaan;  muzium,
monumen dan rekod purbakala  dan  sejarah  serta  tapak  dan
peninggalan   zaman   purba'   adalah  perkara  Persekutuan.
Perkara itu adalah juga perkara  Negeri  bagi  Negeri-Negeri
Sabah  dan  Sarawak  sahaja,  sebagaimana  diperuntukan oleh
butiran 17 Senarai IIA, kecuali jika mana-mana  perkara  itu
diisytiharkan  sebagai  hak  Persekutuan  oleh undang-undang
Persekutuan.
72.  Negeri-negeri di Semenanjung Malaysia,  seperti  Negeri
Melaka  misalnya,  yang  berhasrat  menjalankan  usaha-usaha
untuk mengekal dan memperbaiki peninggalan-peninggalan  atau
warisan-warisan  sejarahnya,  tidak  dapat  berbuat demikian
dengan berkesan oleh kerana mereka tidak ada  kuasa  membuat
undang-undang mengenai perkara itu.
73.  Adalah  dicadangkan supaya butiran 17 dalam Senarai IIA
itu  dipindahkan  kepada  Senarai  II  supaya  perkara  ini,
tertakluk  kepada  butiran  13(b)  Senarai  I,  akan menjadi
perkara Negeri bagi semua Negeri di Malaysia.
Kebudayaan Dan Sukan
____________________
74.  Mengenai kebudayaan dan sukan, pada  masa  ini  perkara
kebudayaan  dan sukan tidak disebut dalam Jadual Kesembilan.
Oleh yang demikian, menurut Perkara 77, hal  kebudayaan  dan
sukan   menjadi   hal   yang   di  bawah  kuasa  perundangan
Negeri-Negeri,   sedangkan   Kerajaan   Persekutuan   banyak
menjalankan  usaha-usaha  bagi  kepentingan  kebudayaan  dan
sukan  seluruh  negara  dan   usaha-usaha   itu   adakalanya
memerlukan undang-undang untuk menjadi lebih berkesan.
75.  Adalah  dicadangkan supaya perkara kebudayaan dan sukan
dimasukkan ke dalam Senarai III sebagai butiran  9B,  dengan
itu menjadi perkara bersama.
Tuan Yang di-Pertua,
76.  Pindaan-pindaan  kepada  Perlembagaan  Persekutuan  itu
tadi   adalah   difikirkan   penting   bagi    menyelaraskan
Perlembagan  dengan  keperluan  semasa.    Ianya juga adalah
untuk  melicinkan  lagi  pentadbiran  negara.      Tentangan
terhadapnya    daripada    pihak-pihak    tertentu    adalah
dijangkakan.  Mereka ini, seperti biasa, meminta orang asing
campurtangan  dalam  urusan  rumahtangga  kita.    Sementara
mereka    bercakap    tentang   kebebasan   kehakiman   atau
independence of the judiciary, mereka nampaknya belum  sedar
akan  kemerdekaan negara sendiri.
77.  Undang-undang    ini    tidak   menjejaskan   kebebasan
kehakiman.     Mereka  tidak  dikehendaki   memihak   kepada
Kerajaan.      Mereka  hanya  dikehendaki  berpegang  kepada
undang-undang negara.   Undang-undang negara  disahkan  atau
dibuat oleh Parlimen.  Jika Parlimen di Britain adalah agung
atau   supreme,   apakah  salahnya  jika  dalam  penggubalan
undang-undang di Malaysia, Parlimen diberi hak yang sama?
78.  Membenarkan  mahkamah-mahkamah  membuat   undang-undang
sendiri   dan   kemudian   melaksanakan  undang-undang  itu,
bermakna   mahkamah   memainkan   peranan   sebagai    badan
perundangan  dan kehakiman.   Ini adalah bertentangan dengan
Doktrin  Perasingan  Kuasa  atau  Doctrine  of Separation of
Powers. Mengikut doktrin ini,  badan  perundangan  hendaklah
membuat undang-undang dan pihak kehakiman menghukum mengikut
undang-undang  itu.    Pindaan  perlembagaan  ini menentukan
perasingan kuasa ini diamalkan dan timbal-tindih kuasa tidak
lagi berlaku antara pihak kehakiman dengan perundangan.
Tuan Yang di-Pertua,
79.  Saya mohon mencadangkan.

 
 



 
Google